muzieklog.rommelhok.com

Monolake gaat over complexiteit en dynamiek in muziek: De beats op de voorgrond en de aankleding daaroverheen en achter. Die laatste bestaat uit een enorm scala aan veldopnamen uiteenlopend van natuurelementen tot de mechanica van een printer en een toetsenbord. Het grootste belang heeft de ongecomprimeerde kwaliteit van de opname en mastering. (bron: website)
Dus weg met al die mp3 files en lullige desktop-speakertjes en duik onder in de hypermoderne geluidswereld van Robert Henke met de fysieke cd en een een goed installatie.

(Luister naar "Monolake – Silence")

Introverte kamer-pop van engels duo waarbij de piano cello en violen een rustgevend bed vormen voor banale teksten. Nauwelijks drums.

(Luister naar "Felix – You Are The One I Pick")

De deense Jakob Skøtt and Anna Cecilia, voorheen met Manual (Jonas Munk) aktief in het deense Limp, laten zien niet ver afgedwaald te zijn van de dromerige zonovergoten tijdloze muziek van Slowdive. Speciale vermelding voor de etherische stempartijen die het thema van een 19e eeuwse droomgestalte moet ondersteunen.

(Luister naar "Syntaks – Ylajali")

Het monster in kwestie is een kerkorgel in Dusseldorf dat door Morgenstern Schneider en Wirkus benaderd wordt met midisamples die weer leiden tot
akoestische opnames binnen de kerk met al zijn lokale eigenschappen zoals echo, weidsheid, en lokale ruis. Het kraken van de pedalen is zelfs waarneembaar.
Aparte korte plaat, ver van het gangbare kerkelijk idioom.

(Luister naar "September Collective – Always Breathing Monster")

Tot mijn verbazing blijkt dit een deen te zijn die goede dramatische songs schrijft, en een exuberant palet voorschotelt waar je een volledig koor achter verwacht maar een solist krijgt. Bowerbird, Beirut en Death Cab, alles zit erin. Volgende maand met band in Groningen. Mooi logo.

(Luister naar "Choir of Young Believers – This Is For The White In Your Eyes")

Goldspot is de bandnaam van Siddharta Khosla, een newyorker met indiase roots, maar dermate geassimileerd dat hij in staat is een indie-album te maken met hoogst verrassende en memorabele songs. Opgewekt en fris, sober en toch uitbundig.
Goed vervolg op Great Lake Swimmers en Death Cab, dat werk.

(Luister naar "Goldspot – And the Elephant is Dancing")

Deprimerend debuut van newnewwave band, dat dermate verdrinkt in nagalm dat het een uiterst vermoeiende ervaring blijkt om dit uit te zitten. Bovendien druipend van cliches en citaten. Uitsluitend doelgroepenplaat.

(Luister naar "Cold Cave – Love Comes Close")

Nooit echt doorgebroken maar wel het tiende album: Piano Magic is niet hip maar wel competent en bijzonder muzikaal. Met grote slagen door het spectrum van warme ballads en kille synthis met de stem van Ian Curtis en Brendan Perry, de dulcimer van Peter Ulrich en oosteuropees instrumentarium.

(Luister naar "Piano Magic – Ovations")

Brandon Mitchell is een westcoast artiest die hoogenergetische dance maakt met een hoog jaren 70 gehalte , denk Space, Moroder en foute italianen. Grappig om te horen hoe achterhaald dit genre eigenlijk is. Overbodige plaat.

(Luister naar "Altair Nouveau – Dark Energy")

Meer bevestiging van het gegeven dat in Hot Chip de auteur Alexis Taylor is en de piepjes door Goddard verzorgd worden is onmogelijk.
Het is een poging om Aphex Twin en Eno te verbinden en een geluidsbeeld neer te zetten dat uitnodigt tot herhaald luisteren en helaas haalt hij dat nivo niet, laat staan dat de fruit-titels van de nummers enig toegevoegde waarde hebben

(Luister naar "Joe Goddard – Harvest Festival")