Nudge is het vehikel van Brian Foote, producer van Atlas Sound en verwanten, maar ook aktief in wisselend collectief Nudge (Nudge Nudge, wink,wink ;). Serieuze, slecht classificeerbare klanken met of zonder voices maar altijd verrassende wendingen en structuren. Typisch Kranky zullen we maar zeggen.
(Luister naar "Nudge – As Good As Gone")
[hans]
Als je deel 1 en 2-3 al hebt mag deel 4-5 niet ontbreken. Belangwekkende films van invloedrijke regisseurs zoals Emmerich en Wenders ( dus niet de minsten) en TV series, gescoord door Can- legende Schmidt. Altijd weer die melancholieke harmonika of gestopte trompet (Palermo Shooting) of een trillend viool-lijntje en het grijpt je weer bij de keel. Het leuke is dat er altijd iets ontregelends gebeurt op de achtergrond hetgeen al 40 jaar de belangrijkste Can eigenschap was. Wegens de aanwezige opvullers slechts 3 sterren.
(Luister naar "Irmin Schmidt – Filmmusik Anthology vol 4-5")
[hans]
Was Japan vroeger al de kunstbende onder de glamrockers inmiddels is hun voorzanger Sylvian een kunstenaar in geluid geworden. Zelfs Secrets of the Beehive en Nine Horses raken verder en verder uit beeld in deze troosteloze soloplaat waar de warmte van Sylvians stem komt en de gerenommeerde musici die mee mogen doen maar druppelsgewijs aan bod komen. Maar eens zal hij zich ontvouwen en de ware schoonheid zich als katharsis aandienen, het moet lukken.
(Luister naar "David Sylvian – Manafon")
[hans]
Kreidler was altijd al de meest elektronische van de generatie Notwist , Lali Puna en To Rococo Rot. Het werd hoog tijd en de bakens zijn verzet. Met overtuiging de sterkste Kreidler ooit: Weg zijn de barokke impressies uit Eve Future tijden en vervangen door energieke drumgestuurde instrumentaal techno met cinematografische raakvlakken. Spannend, avontuurlijk en toegankelijk tegelijk. Uniek stuk werk!
(Luister naar "Kreidler – Mosaik 2014")
[hans]
Pas zijn tweede zelfstandige CD en de verwachting na Blind Behaviour is hoog gespannen: Luciano leeft zich uit in bijna 80 minuten met Afrikaanse invloeden en tribale zang , waldhoornsamples (Orff) , klappend publiek, spoortje Vollenweider en sluit af met sinistere 4/4 techno.
Tussendoor een aantal experimentelere tracks met leuke ideeen maar wat te weinig ontwikkeling.
(Luister naar "Luciano- Tribute to the Sun")
[hans]
Onbetwist de sterkste Yello sinds jaren, en hoewel Dieter Meier koeien fokt in Argentinie en Boris Blank het vaderschap heeft bereikt weten ze toch een ultrastrakke kosmopolitische produktie te brengen. Hoogtepunten zijn de adembenemende trompet van Till Bronner en de toverfluit van Dorothe Oberlinger.
Subliem Subliem Subliem!
(Luister naar "Yello – Touch")
[hans]
Hypnotische voodoo-krautrock zeggen ze zelf. Het is een zoveelste recombinante act uit Weilheim, bakermat van Notwist, Lali Puna , TTT, 13 & God en anderen. Net weer een ander zwaartepunt dan de andere incarnaties maar wel herkenbaar als europese indie: langere ontspannen tracks, de rap van Fat Jon atypisch in een verder herkenbaar en aangenaam muzikaal landschap.
[audiolink: http://www.myspace.com/threeshades
[hans]
Cosmic Sister disco is het meest atypische nummer van deze verdienstelijke retro-kraut CD. Sommige nummers lijken op Can, andere op Notwist maar deze groep laat ook een heel eigen gezicht zien met uitstekende langere trips zoals. Heerlijke plaatje!
(Luister naar "Villalog – Cosmic Sister")
[hans]
Luister nu een week naar deze plaat en ben onder de indruk: Terug naar de eenvoud van vroege Goats met geringe begeleiding. De waanzin van het bestaan in zoekende en reizende geesten met een hartverscheurend pianothema of 3 gitaaraccoorden. Slechts eenmaal vliegt hij uit de bocht. Thematiek waarschijnlijk gebaseerd op voldoende relativeringsmogelijkheid van een opvoeding
die ooit in de bible-belt plaatsvond.
(Luister naar "the Mountain Goats -the Life of the world to come")
[hans]
Tot mijn grote verbazing 11 jaar na Goldbug weer een teken van leven van Ben Neill, uitvinder van de mutantrumpet, overbruggingsartiest tussen jazz dance jungle en avantgarde. Ditmaal een verderontwikkeling van de elektronische trompet naar het schijnt. Toch blijft hij bij het stramien van dub-ritmes en de melancholieke uithalen,
authentiek dan wel gemuteerd. Goed maar niet (meer ) vernieuwend.
(Luister naar "Ben Neill – Night Science")
[hans]