Deze andere Moebius is een man van dadaistische geluidscollages en recalcitrante sampletechniek het geen uitmondt in de meest uitzinnige CD van 2009. Technisch sterk vereenvoudigd om een dergelijk collage te maken doet de bewondering stijgen voor groepen als Cluster Can en Eno enkele decennia geleden. Beste vergelijking is wellicht Rastakrautpasta van Dieter Moebius en Konrad Plank.
(Luister naar "Guido Moebius – Gebirge")
[hans]
Ook producerend als Smash TV , nu onder eigen naam , met een loepzuivere technoplaat, meer micro dan beukende techno. Vooral door de afgeronde hoeken en prima baslijnen goed verteerbaar thuis. Het matige Kraftwerk analoog ” Work” kost hem een ster.
(Luister naar "Holger Zilske – Holz")
[hans]
Zo verrassend krijg je ze maar zelden: De fusie van IDM en Jazz door een vijftal capabele gasten die niet schromen de electronica naar voren te halen maar uiteindelijk de jazz-roots niet uit het oog te verliezen. Dit balanceren op twee koorden houdt de aandacht strak vast. Weelderig , romantisch en prima uitgewerkte afgeronde nummers, nooit oeverloos. Prima herstart van het CCO label.
(Luister naar "The Seasons – Undone")
[hans]
Genoemd naar een inmiddels omgevallen monumentale boom in Maryland, doet dit duo op haar 2e CD
zijn best om shoe-gaze met folk te mengen. Dat gaat ze goed af, met als hoogtepunt Mary Mary en Tattoo.
Gevoelige ballades met forse feed-back uitbarstingen, en ongebruikelijke instrumenten houden de aandacht stevig vast.
(Luister naar "Wye Oak – the Knot")
[hans]
Pianist van Susannes Magical Orchestra, Morten Qvenild, functioneert hier in een verrijkt jazz-trio en improviseert er volop op los in lange bevlogen nummers. Whiteout is een natuurfenomeen van extreme verblindende en alles dempende sneeuwcondities en dit lijkt de juiste begeleidende soundtrack: Jazz die een handreiking doet aan postrock. Lekker die gewatteerde jas aan en toch naar buiten.
(Luister naar "In the Country – Whiteout")
[hans]
Als verrassing op “Dark was the Night” was de solo van Sigur Ros frontman met zijn partner ontwapenend. Als complete CD, inclusief dat bewuste nummer blijft de intentie teveel hangen in de intro-sfeer van Sigur Ros – nummers en voegt het niets toe aan alle reeds bestaande New Age kitsch.
(Luister naar "Jonsi & Alex – Riceboy Sleeps")
[hans]
Een zeer bijzondere samenwerking van engelse en canadese indiemuzikanten die het beste van rock en klassiek onder een noemer brengen: Ze eindigen daarbij niet als neo-klassiek zoals Johannsson maar eerder shoe-gaze achtig explosief: Luister maar eens naar het verbluffende ” Bluemchen”.
(Luister naar "the Flowers of Hell – Come Hell or High Water")
[hans]
Na het verpletterende debuut uit 2006 is het moeilijk dat resultaat te overtreffen en dat lukt dus ook niet: Zelfde ontspannen muziek maar minder briljante invallen: Meer vulling minder koek. Het kabbelt wat meer doelloos rond.Ontstressen met deze finse gebroeders.
(Luister naar "The Gentlemen Losers – Dustland")
[hans]
New Yorks Rusty Santos , door alle lokale topbands veelgevraagd studiomuzikant , maakt een CD vol extravagante abstracte electronica . Vreemde deorienterende klanken , surrealitische soundscapes met net voldoende bite om herhaalde ontdekkingsreizen in te doen.
(Luister naar "The Present – the Way We Are")
[hans]
En dat valt dan weer tegen van Arts en Crafts: Matige indie met kant noch wal rakende , chaotische arrangementen. Matige stemmen en alleen in het zevende nummer valt alles op zijn plaats, maar dat is meer locale harmonie dan indie-rock. Ik kan mijn aandacht er niet bijhouden
(Luister naar "The Most Serene Republic- … and the ever Expanding Universe")
[hans]