Nog nooit bezat ik een fysiek transparante CD. Nu wel, en daarop staat de compositie Radioland bestaande uit zorgvuldig opgenomen en bewerkte kortegolf radiosignalen. Het resultaat is een typische Music for Airports-drone kloon , die zoals Eno destijds terecht aangaf akoestisch onderdrukt dan wel gesavoureerd kan worden. Een bijzonder produkt uit de parallelle wereld van de kunsten.
[hans]
Sigur Ros is een mooi voorbeeld van een anachronisme in de popmuziek. Nooit op het scherpst van de snede, even goed passend in in de klassieke traditie alleen al vanwege het ongebruikelijke instrumentarium. Voor de vertaling van de titel gok ik op ‘ Met de zon in de ogen spelen wij eindeloos’. Volledig vocaal , af en toe met orkestondersteuning, leveren de ijslanders een zeer consistente plaat af. De sfeer is dromerig, beslist geen heftige rock. Retrospectief was Takk inderdaad een vluggertje en wat stuurloos. Sigur Ros kan zomaar in de canon van invloedrijke muzikanten!
(Luister naar "Sigur Ros – Med Sud i Eyrum Vid Spilum Endalaust")
[hans]
Van hun debuutplaat was ik zeer gecharmeerd en eigenlijk is ook op “Arm’s Way” niet al teveel aan te merken. Islands maakt gewoon nog steeds hele goeie indiepop: vakkundig gespeeld, leuke liedjes en net wrang genoeg om genietbaar te zijn. Het nieuwtje is er echter wel vanaf en de instrumentatie is een stuk minder uitbundig dan op “Return To The Sea”. Goeie plaat maar niets wereldschokkends, dus.
(Luister naar "Islands – Arm’s Way")
[matthijs]
Feestplaat van jewelste, veel LCD , maar ook de funk-punk van !!! of Out Hud komen in de buurt, zij het dat hier de gelaagdheid niet van een kollektief is maar van een solist met medewerkers. De meest verbazingwekkende daarbij is een italiaanse actrice/regisseur Asia Argento. Vaak weelderig maar met voldoende scherpe randen en uit de bocht vliegende synthesizers om de interesse vast te houden.
(Luister naar "Munk – Cloudbuster")
[hans]
Sascha Ring beschouwde ik vroeger als een vertegenwoordiger van de vaak zielloze duitse techno-scene, maar na Bubbles en Walls schat ik hem mijlen hoger in. Het bewijs levert deze dubbelaar met remixen van Ring voor anderen en remixen door anderen van Ring. Beide lange CD’s munten uit in consistentie en muzikaliteit. Als labeleigenaar van Shitkatapult is het gemakkelijk uitbrengen maar dit is een verdiende compilatie.
(Luister naar "Apparat -Things To Be Frickled")
[hans]
Die kleine onvoldoende slaat niet zozeer op de kwaliteit, die is heus nog wel acceptabel, het is meer de teleurstelling na zo’n fraai debuut. Het eerste wat opvalt is dat Martha veel minder zingt. Ze piept en kraakt. De associatie met Joanna Newsom sleet wel, maar toch. Hearts Club Band is het enige liedje dat écht fris aanvoelt.
(Luister naar "Martha Wainwright – I Know You’re Married, But I’ve Got Feelings Too")
[ludo]
Debashish Bhattacharya is een gitarist uit Calcutta die traditionele raga’s vermengt met westers technisch gitaarvuurwerk. U kent het wel. Verwacht echter geen wansmakelijke duizend-en-één-nacht-flauwekul op “Calcutta Chronicles”. Als je het ergens mee zou moeten vergelijken, dan komt de muziek van Bhattacharya nog het dichtst in de buurt van wat bij die Malinezen voor “blues” moet doorgaan. Maar dan dus op zijn Indiaas. Plezierig plaatje voor een frisse zomermorgen.
(Luister naar "Debashish Bhattacharya – Calcutta Chronicles: Indian Slide Guitar Odyssey")
[matthijs]
Veel artiesten maken opvolgers complexer en abstracter. Ken Downie doet dat niet , hij durft het zelfs aan om een stap terug in de tijd te gaan. Ditmaal toegankelijke puur elektronische nummers tussen ambient en droge techno maar met een hart van analoge sound. Daardoor eerder
Spanners of Transparent Bells dan Silenced. Ditmaal bewijst Ken Downie zijn bestaansrecht en verwijst hij de Plaid-broeders naar het tweede garnituur.
(Luister naar "The Black Dog – Radio Scarecrow")
[hans]
Dit is geen nederlandse band (!) maar een californisch kwartet dat zich beweegt in kringen van Tortoise en labelgenoten Explosions in the Sky. Improvisatie staat hoog in het vaandel en de diverse stukken lenen zich daar uitstekend voor. Hier is een band aan het werk die hard werken niet schuwt. De trompetsolos benaderen de melancholieke weelderigheid van Mark Isham, terwijl de rest van de band stuwend ondersteunt, inclusief staande bas.
(Luister naar "The Drift – Memory Drawings")
[hans]
Na de overrompelende single op de Morr-compilatie nu de lakmoesproef voor Joel Richardson.
Consistent akoestisch begeleide zanger van sfeervolle liedjes met een folky inslag.
Ben best wel jaloers op die jongens die dit kunnen want zij verzamelden altijd de leukste meisjes om zich heen. Bij toeval heb ik dit op LP gekregen en me moeten terugtrekken op mijn luisterzolder en languit genietend dit werk ondergaan. Morr moet wel waken voor een overdaad aan dit soort muziek ( zie ook Seabear)
(Luister naar "Butcher The Bar – Sleeping At Your Own Speed")
[hans]