muzieklog.rommelhok.com

Eindelijk weer een levensteken van aartsromanticus Ben Gibbard en band. Even harmonieus als altijd, met als belangrijkste wapenfeit het lange nummer ‘ I will possess your heart’ met dat verukkelijke gitaarintro. Bedriegelijk simpele catchy-tunes verraden een enorm vakmanschap, de gekwelde teksten zijn in een keurig boekje opgenomen.

(Luister naar "Death Cab For Cutie – Narrow Stairs")

Lang, lang geleden in een ver verleden maakten vele artiesten van die heerlijke IDM. Mooie electronische geluiden, dromerig, of minimaal, of freaky. Denk Autechre in hun EP7 tijd, of de goede oude MP3.com artiesten als Cell of Chulk. Oude tijden herleven met NOW, een verzamel-cd op het Duitse Underscan Records dat met artiesten als Dalezy, Funckarma, 3tronik, Scanner en nog veel meer die goede oude tijd laat herleven.

(Luister naar "NOW")

Op haar nieuwste album “Sool” weet Ellen Allien nog aardig wat leven te persen uit het inmiddels volkomen uitgemolken genre kalm Duits techno-behang. Een meesterwerk is de plaat niet (daarvoor had ze wat meer moeten vernieuwen) maar fris en sprankelend, met voldoende afwisseling om de aandacht vast te houden, zeker wèl.

(Luister naar "Ellen Allien – Sool")

Met een band als Gorki (al jaren bezig en ook al jaren bekend bij de luisteraar) kan het twee kanten op. Een slechte Gorki-plaat (zoals Homo Erectus) vergeet je meteen, maar een goed album (zoals deze) zorgt weer even voor dat oude gevoel: dit is de beste Nederlandstalige band ooit. Luc De Vos lijkt zich niet echt meer om toonvastheid of metrum te bekommeren, hij gooit z’n fraaie zielenroerselen gewoon, hop, op tafel. En wat is het mooi, vooral aan ‘t slot met de ballade Geluk in ‘t Spel en de meezinger Spiegelbeeld.

Onverwachte CD van voormalig minimaal click- en minimal producer, die hier uitpakt met een bleek, onheilspellend maar indrukwekkend epos dat teruggrijpt op vroege Tuxedo Moon (Winston Tong groet!) , de neoromantische gotiek van Carlos Peron en de waanzin van Suicide. Sterke doorleefde elektronika. Aanrader.

(Luister naar "Thomas Brinkmann – When Horses Die")

Soloplaat van toegevoegd Efterklang-violist met neoklassieke muziek, goed passend bij labelgenoten Chauveau en Teague. Impressionistische sferen met piano en viool.
Veel van dit soort platen lijden aan het euvel van de gebrekkige integraal waardoor het sfeerimpressies blijven en niet echt beklijven. Gelukkig zit er nog een vocaal pareltje tussen in het indie-genre.

(Luister naar "Peter Broderick – Float")

Fraaie tweede cd van glasweegse band met het accent op meezingfolk op de eerste helft en ongecompliceerde accoorden-pop in het tweede deel gescheiden door een instrumentaaltje.
Beste tekstregel: ‘It takes more than fucking someone to keep yourself warm’.
Best herkenbare thematiek en sfeer ( de producer deed eerder Mercury Rev en Interpol) maar desalniettemin uitstekend.

(Luister naar "Frightened Rabbit – The Midnight Organ Fight")

Nogal matig vervolg op het geniale “Parels voor de zwijnen”. De beats zijn ongeïnspireerd, de nummers zijn tamelijk eenvormig en de band doet niet eens zijn best om geestig te zijn. “De Machine” is een gemakzuchtige herhalingsoefening die erin slaagt je bijna te doen vergeten dat dit gezelschap toch echt over een niet onaanzienlijke hoeveelheid talent beschikt. Een aanfluiting.

(Luister naar "De Jeugd Van Tegenwoordig – De Machine")

Haalt Rufus Wainwright hier een Marek van der Jagt-achtige grap met ons uit door opnieuw debuteren onder deze potsierlijke naam? Neen, Ferraby schijnt werkelijk te bestaan en na meerdere luisterbeurten blijken de liedjes zelfs dermate goed te zijn, dat ze de eenvoudige vergelijking ontstijgen. Al was het maar omdat ik dan ook nog Midlake en Aimee Mann begin te horen.. Probeer bij tijdgebrek in elk geval het uitstekende middengedeelte met o.a. The Car Maker en Under The Texas Sky.

(Luister naar "Ferraby Lionheart – Catch The Brass Ring")

Na 6 jaar weer een levensteken van een der takken van de weilheimer hydra. Was Neon Golden wat overschat en uit balans, ditmaal een consistent geheel van indie-pop met dwarse instrumentatie. Opvallende afwezige is de drum (de drummer had zich teruggetrokken, letterlijk)
en over blijft een mild melancholiek beeld van songs die sterk doen denken aan “pick up the phone” uit 2002 .

(Luister naar "the Notwist – the Devil, You + Me")