Zweedse indie-rock band met volwassen tweede CD vol aanstekelijke pop. Bij vlagen zo vrolijk dat de zanger buiten adem lijkt te raken. Incidenteel vrouwelijke vocalen. Verkeert in kringen van Peter Bjorn en John en Magic Numbers. Geen enkele aanwijzing dat het zweden betreft. Hebben goed geluisterd naar de Postal Service en dat is geen schande.
(Luister naar "Shout Out Louds – Our Ill Wills")
[hans]
In plaats van via een platenmaatschappij een tussendoortje in eigen beheer. Hoofdzakelijk opnames van optredens van al bekende nummers, die hoewel leuk om te horen natuurlijk niet echt iets nieuws brengen. De twee echt nieuwe nummers zijn niet de sterkste die Kowalczyk en consorten hebben geschreven. Laten we beter wachten op het nieuwe studio album van de heren.
(Luister naar "Live – Radiant Sea")
[stefan]
Los van de politieke lading van dit werkje (Amir ElSaffar is een Amerikaan van Irakese afkomst) is “Two Rivers” een meer dan behoorlijk staaltje moderne jazz met Arabische invloeden. Echt vernieuwend is die combinatie niet (sinds de jaren zestig gapt de jazz vrolijk allerlei Arabische maatsoorten en toonladders) en om eerlijk te zijn is de mix tussen drums, trompet en santoor (een soort citer) ook niet in alle nummers even geslaagd, maar op de betere nummers (die sterk in de meerderheid zijn op dit plaatje) is het resultaat zo niet verbluffend dan toch op zijn minst de moeite van het aanhoren meer dan waard. Aanrader.
(Luister naar "Amir ElSaffar – Two Rivers")
[matthijs]
Zelfbenoemde sixtiespunkers met een zangeres uit Cambodja. Getuige de serie Cambodian Rocks mag daar toch wel iets van worden verwacht. Helaas was de charme van de muziek op die serie vooral dat de artiesten in kwestie een nogal eigenaardige begrip hadden van westerse populaire muziek en daardoor de vreemdste capriolen verrichtten. Dengue Fever is echter geboren en getogen in Los Angeles en begrijpt die muziek veel en veel beter. Bijgevolg klinkt “Venus On Earth” dan ook nogal gewoontjes en gewoontjes klinken, dat is voor een sixtiespunkplaat eerlijk gezegd tamelijk funest.
(Luister naar "Dengue Fever – Venus On Earth")
[matthijs]
Mellow techno, met heftige vierkwarts-bassdrum. Typische dansvloervuller, maar ook zeer geschikt voor lange autoritten, monotoon maar niet minimaal. (Duitse) techno is vaak humorloos en kil, maar Funke weet de juiste snaar te raken en een warme kant te tonen.
(Luister naar "Sascha Funke – Mango")
[hans]
Concept-album over de liefde van Air en Daft Punk protege. Even lichtvoetig als een plak piepschuim. Even synthetisch als piepschuim trouwens ook. Zeldzaam inspiratieloze produktie met standaard presetgeluiden en de erotische lading van een winkelcentrum. Zal het als muzak aldaar goed doen. Alleen geschikt voor bakvissen.
(Luister naar "Sebastien Tellier – Sexuality")
[hans]
Prachtige plaat van de Amerikaanse singer-songwriter Chris Bathgate. Een plaat vol ingenieuze teksten (coupletje-refreintje doet hij niet aan, makkelijke woorden en regels die rijmen komen ook niet op ‘A Cork Tale Wake’ voor) en verrassende, goed in elkaar zittende, wonderbaarlijke arrangementen. En toch een minimalistische folk-plaat. Heel knap, en heel, heel erg mooi.
(Luister naar "Chris Bathgate – A Cork Tale Wake")
[rivka]
De huidige single – I’ll Be Waiting – was voor mij de aanleiding dit album eens te checken. De single is absoluut niet representatief voor de stijl van het album (helaas), maar dat wil niet zeggen dat het album slecht is. De meeste nummers klinken echter een beetje “standaard Kravitz”, waardoor niet alles boeit zoals I’ll Be Waiting. Ik had gehoopt op iets meer vernieuwing.
(Luister naar "Lenny Kravitz – It Is Time For A Love Revolution")
[stefan]
Blijmoedige popplaat met vuile nagels. Binnengehaald als 21e eeuwse glamrock, toch eerder verwant aan New Yorkse onderbuik (Out Hud) dan aan bubblegum van T Rex en vroege Bowie hoewel de echo van beiden zeker aanwezig is. Goed kompakte songs met eufore sfeer, met contrasterende rauwe begeleiding. Voor twee van die broekies en beloftevol debuut.
(Luister naar "MGMT – Oracular Spectacular")
[hans]
Bombastische, zwaarmoedige oudemannenrock van de inderdaad nogal zwaarmoedige en oude mannen Greg Dulli (Afghan Whigs) en Mark Lanegan (Screaming Trees). Een geheide hit staat er niet op deze plaat maar degelijk is-ie wel. Een echte aanrader voor de, eh, zwaarmoedige oude man, zullen we dus maar zeggen.
(Luister naar "The Gutter Twins – Saturnalia")
[matthijs]