muzieklog.rommelhok.com

Beetje flauw en waarschijnlijk vooral een promotiestuntje, deze hiphop remixes van het album In Rainbows van Radiohead. Hier en daar is het wel leuk, maar absoluut geen geniale oefening. Het klinkt af en toe gewoon te simpel, te makkelijk, om echt enorm te boeien.

(Luister naar "Amplive – Rainydayz Remixes")

Ah, Bob Mould, de jeugdheld die in microfoons tekeer kon gaan als ware hij een ernstig gewonde mannetjesbuffel en die in z’n eentje op z’n speelgoedgitaar klonk als een orkest van minstens vijftien gitaren tegelijk – welnu, die, die heeft na het verscheiden van z’n band Hüsker Dü wat nogal onopmerkelijke singer-songwriterplaten geproduceerd (en het stiekem best lekkere “Beaster” van Sugar) en nu dan, uiteindelijk, met de drummer van Fugazi erbij, notabene, een heus smakeloos ouwelullendinosaurusrockplaatgedrocht. Compleet met door Antares Autotune gefabriekte vocodervocalen. Bah.

(Luister naar "Bob Mould – District Line")

Vrolijkstemmende foute indiepop uit Zweden. Zowel het mannetje als het vrouwtje zingen met gemaakte stem. Mensen met weinig tijd beginnen bij het heerlijk zeurderige Boat, let daar op de brakke gitaar, waarna de plaat vervolgt met het even goedkope als leuke vocoderdansje Put On Hold.

(Luister naar "Envelopes – Here Comes The Wind")

Goed uitgangspunt voor beginnende MG fans: Zorgvuldig geproduceerd met hier en daar een orgeltje of viool. Zelfs een rock- en dub basis voor de unieke realistisch-poetische teksten, Darnielle wordt bijna mainstream. De fase van persoonlijke ontboezemingen ligt achter hem, tijd om te gaan cashen na 15 tropenjaren.

(Luister naar "The Mountain Goats – Heretic Pride")

Als je zoals ik veel naar zogenaamde IDM luistert, dan ben je wel gewend aan enorm complexe muziek. Pas vorig jaar ontdekte ik dankzij een vriend The Mars Volta, van een heel andere orde als eerder genoemde IDM, maar nog tien keer complexer als de moeilijkste IDM die ik tot nu toe gehoord heb. Op ieder gegeven moment gebeurt er zo veel dat je na tien keer luisteren nog steeds nieuwe dingen ontdekt. Waar ik normaal gesproken dergelijke harde gitaren niet zo snel goed vind, ben ik met dit nieuwe album wederom danig onder de indruk. Heerlijk! Kandidaat voor album van het jaar!

(Luister naar "The Mars Volta – The Bedlam In Goliath")

Een steakrestaurant kan beter niet door een vegetarier beoordeeld worden. Gelukkig luister ik wel eens naar elektronische muziek dus heb ik enig recht van spreken. Zodra abstractie en schijnbare willekeur hun intrede doen gaat ook muziek in de richting kunst. Op dat nivo beweegt zich AE.
Dissonant, schril, schurend, dreunend, reutelend en springerig, ditmaal in korte tracks opgebouwd en toch wel doorgaand in de natuurlijke ontwikkeling richting ultieme non-muziek. Af te raden bij alle vormen van epilepsie. Lees de bijsluiter!

(Luister naar "Autechre – Quaristice")

Hobby-projectje van Stereolab-zangeres Laetitia Sadier voegt weinig toe aan het oeuvre van het moederproject. Liefhebbers van dat moederproject (zoals ik) nemen hier kennis van en constateren dat er best aardige liedjes op staan. Wie echter een gruwelijke hekel heeft aan gladde hipsterkitsch kan ook “Monstre Sacre” van Monade met een gerust hart aan zich voorbij laten gaan.

(Luister naar "Monade – Monstre Sacre")

Inspiratie uit de oceanen, een voor de hand liggende bron en daardoor gerelateerd aan belangrijke themas zoals milieu, overbevissing en het mysterie van de diepe wateren. Opportune geesten zoude daar een concept-album van maken. Zo niet Cristopher Willits en Ryuichi Sakamoto die gaan de vrije en experimentele produktie in.
De vorm is een ‘drone’, letterlijk dreinend, een wat amorfe massa, een modulerend samenspel van geluiden. Het ontbreekt aan individuele instrumenten en houvast daardoor een uitdaging om het te ondergaan en te reflecteren op de relevantie van de oceanen

(Luister naar "Willits & Sakamoto – Ocean Fire")

Voor de liefhebber van Antony & The Johnsons en voor de liefhebber van dramatiek en theatraal gebruik van de stem en gevoelige piano: Baby Dee. De eerste paar keer werkt het misschien wat op de lachspieren, weet je wellicht niet goed wat je er mee aan moet, kan je er zelfs wat nerveus van worden, maar als je door durft te zetten dan ligt er aan de andere kant van het geduld een juweeltje op je te wachten.

In 2004 nog onder de naam Lunz, nu onder eigen naam met een serie schijnbaar achteloze pianopartijen van Roedelius bewerkt door Story en aangevuld met viool, cello en hobo . Story doet wat Eno destijds bij Cluster deed en wederom ontstaat tijdloze intrigerende muziek. De benaming ambient schiet ernstig tekort want dit verdwijnt niet ongemerkt maar dringt met zijn eenvoud diep door in het geheugen.

(Luister naar "Hans-Joachim Roedelius & Tim Story – Inlandish")