Jammer. Op “Antics” maakte Interpol een geslaagde combinatie van eenvoudige Amerikaanse jengelrock en Brits aandoende neerslachtigheid. Nu beperken ze zich weer tot dat laatste en helaas gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat ze daarin hooguit behoren tot de middenmoot.
(Luister naar "Interpol – Our Love To Admire")
[matthijs]
Nadat hij door oeverloze output het momentum van de eerste 2 platen (Heartbreaker en Gold) grondig de nek om had gedraaid komt Ryan Adams nu voor het eerst in tijdens met iets acceptabels op de proppen. Easy Tiger is een aardige plaat, maar op een of andere manier tegelijk ook de definitieve ontmaskering van Ryan Adams. De man is géén genie, hij is gewoon een singer/songwriter die tot hij erbij neervalt aardige alt. country plaatjes zal maken.
(Luister naar "Ryan Adams – Easy Tiger")
[ludo]
Toen ik nog niet zo heel lang geleden in een platenzaak in Kopenhagen me suf zat te zoeken naar goede Deense muziek lukte me het niet om -op de nieuwe cd van The Broken Beats na- iets te vinden. (Na een uur vroeg de verkoper zelfs: ‘Mag het ook… Scandinavisch… zijn?’.) Maar gelukkig is daar MySpace nog, waar na enig speurwerk via het netwerk van The Broken Beats wel degelijk fijne Deense muziek blijkt te bestaan. Maria Timm bijvoorbeeld. Deze voormalige Broken Beat en huidig lid van The Decos en Marybell Katastrophy doet het hier solo, met nummers vol catchy electronica en gitaargeluidjes. Tip: speur even verder op MyMusik voor nog veel meer liedjes van haar hand (eerst registreren voor je kan luisteren).
[rivka]
Luka Bloom balanceert altijd tussen smaakvol en new age kitsch. Zijn stem is erg zalvend, maar wel aangenaam. De viool is heel erg Enya, maar zelfs daarvoor heb ik nog een zwak. Wat ditmaal echter vooral opvalt is het atmosferische geluid, met omgekeerde gitaren, minimale electronica en zachte feedback: fijn.
(Luister naar "Luka Bloom – Tribe")
[ludo]
Vorige zomer deden we het met de dames van Cansei De Ser Sexy, dit jaar probeert het eveneens Braziliaanse Bondo Do Role ons te verleiden met een combinatie van baile-funk, jaren tachtig-metal en andere smakeloosheid. Zelfs wie geen Portugees spreekt en zich dus niet stoort aan de schunnige teksten zal het niet ontgaan dat “With Lasers” bepaald geen wonder van verfijning is. Leuk voor een ordinair strandfeest in Bloemendaal, minder geschikt voor een barbecue met beschaafde vrienden op het balkon.
(Luister naar "Bondo Do Role – With Lasers")
[matthijs]
Slechts drie nummers staan er op MySpace, maar u bent gewaarschuwd: dit is genoeg om de rest van de dag in uw hoofd te blijven hangen! The Decos komen uit Denemarken, bestaan voor een groot deel uit leden van The Broken Beats, en ze zoeken nog een platenlabel. Ik zou er een voor oprichten, ware het niet dat ik te druk ben met eindeloos luisteren naar ‘Bittersweet’. Dit is fijn!
[rivka]
Jesus Lizard-epigonen Pissed Jeans maken de overstap naar Sub Pop en ontwikkelen en passant een iets eigener geluid. De afgemeten beukcore van hun debuut heeft plaatsgemaakt voor ternauwernood in het gareel blijvend gepiep en geknars met als gevolg dat “Hope For Men” aanmerkelijk interessanter luistervoer is dan het debuut “Shallow”.
[matthijs]
“At Action Park” is één van mijn favoriete platen. Het latere werk van Shellac boeit me echter minder: het is nogal gewoontjes. Ook “Excellent Italian Greyhound” slaagt er niet in bij meer dan een flauwe glimlach te ontlokken. De nummers overtuigen niet en de band klinkt eigenlijk opnieuw (en in tegenstelling tot op “At Action Park”) als een tamelijk gemiddelde noiserockgroep. Alleen het drumwerk, dat is zoals vanouds fantastisch, maar helaas red je daar geen complete plaat mee.
[matthijs]
Nog net op tijd voor de zomer: nieuw product van Dan Snaith / Manitoba / Caribou. Op “Andorra” wordt de lijn van zijn voorgaande werk vrolijk voortgezet: hij begint nu werkelijk te klinken als een compleet orkest gelukzalig stuiterende hippies die gewapend met belletjes, fluitjes en tamboerijntjes hun liefde voor god’s schepping en voor elkaar bezingen.
Daar moet je tegen kunnen.
Maar muzikaal is het allemaal wél.
(Luister naar "Caribou – Andorra")
[matthijs]
Niet onaardige samensmelting van gruizige ambient en schaamteloze funkdisco uit de oude doos.
(Luister naar "Strategy – Future Rock")
[matthijs]