muzieklog.rommelhok.com

The Go Find was ooit een warmbloedig glitchy solo-project van Dieter Sermeus. Inmiddels heeft hij een bandje om zich heen verzamelt en klinkt hij nog meer als The Postal Service, of misschien wel Death Cab For Cutie. Het nummer New Year is thematisch in elk geval zeer verwant aan de opener van Transatlanticism. Stars On The Wall is een extreem schattig album en dat is ook wel eens fijn.

(Luister naar "The Go Find – Stars On The Wall")

Lome instrumentale electronica met hiphop-invloeden. “Onandon” zit technisch goed inelkaar maar voegt helemaal niets toe aan een genre dat toch al volledig is uitgemolken dus je kunt ‘m met een gerust hart aan je voorbij laten gaan.

(Luister naar "Lukid – Onandon")

Een supergroep met Colin Newman van Wire, dat kan niet anders dan tegenvallen. Als je echter uit de voeten kunt met de nogal steriele kettingzaagpunk op de comeback-platen “Read & Burn” van Wire, valt er hier op “Art Pop” ook nog wel het een en ander te genieten. Githead wisselt ijzige atmosferische jamsessies af met afstandelijk ragpartijen op gitaar en drumcomputer maar roept in z’n speelsheid ook zo af en toe de vergelijking op met, bijvoorbeeld, “154″ en dat is natuurlijk bepaald niet verkeerd.

(Luister naar "Githead – Art Pop")

De derde plaat van de koningin van de muzikale ellende valt behoorlijk mee. Opbeurend is de muziek op “Ulual YYY” nog steeds niet maar Islaja strooit nu zo af en toe wat speelse loopjes waardoor haar laptopfolk aanmerkelijk minder deprimerend klinkt dan voorheen. Helaas ook wat meer gewoontjes, trouwens, al zou dat ook kunnen komen doordat we het trucje inmiddels kennen.

Ulrich Schnauss probeert de muziek van zijn jeugdhelden My Bloody Valentine, Dead Can Dance en Chapterhouse na te maken op zijn laptop. Daarin slaagt-ie heel aardig. Met name op “Goodbye”, zijn derde en nieuwste poging, stort-ie een bijzonder overtuigende stroom etherisch gegalm en bombastische dreun over je uit. Vaak is het wat glad naar mijn smaak en natuurlijk is dit soort ruimtevaartmuziek bepaald niet iets dat je elke dag consumeert maar dat Schnauss erin slaagt je Kevin Shields voor te stellen als computerknutselaar is zonder meer bewonderenswaardig. Aanrader voor de liefhebbers.

Callahan heeft zijn Smog-alias losgelaten, maar veel is er verder niet veranderd. In vergelijking met de verslavende vorige plaat lijkt het geluid ditmaal wat ruwer, maar goed A River Ain’t Too Much To Love was dan ook wel extreem rustig. Woke On A Whaleheart is van vertrouwde kwaliteit, het probleem is echter dat Callahan de liedjes niet echt van de grond krijgt. Opener From The River To The Oceans bijvoorbeeld, begint geweldig maar kabbelt 6 minuten voort zonder echt zijn definitieve punt te maken.

Als je zelf niets te melden hebt, kun je maar het beste iets bijelkaar jatten uit de popgeschiedenis en hopen dat iedereen de originele muzikanten die je besteelt al lang weer vergeten is. Helaas voor Blonde Redhead ben ik My Bloody Valentine bepaald nog niet vergeten en erger ik me dus groen en geel aan hun pogingen slappe hedendaagse indiepop om te bouwen tot dromerige gitaartapijten. Dat ze hun best doen er nog iets van te maken en dat ze op zich best aardige muzikanten zijn, interesseert me verder niets. 23 is vakkundig inelkaar gezet jatwerk maar het blijft jatwerk en dus volstrekt zonde van mijn tijd.

(Luister naar "Blonde Redhead – 23")

Wie had dat gedacht: Fridge, de band die ons Four Tet en Adem heeft gegeven, levert na zes jaar weer een nieuwe plaat af en dan ook nog eens eentje die, in tegenstelling tot het ten hemel schreiend langdradige “Happiness” uit 2001, behoorlijk de moeite waard is. De band heeft namelijk de weg teruggevonden naar de verfrissend scheve en toch hypnotische postrock die we kennen van hun oudere werk. Op “The Sun” horen we drie getalenteerde muzikanten elkaar uitdagen tien fijne staaltjes vooruitstrevende instrumentale muziek bijelkaar te jammen en dat is werkelijk een genot om naar te luisteren.

Uitermate plezierige mix van dub, krautrock en jaren tachtig-disco. Ik meen zelfs hier en daar een snufje madchester te bespeuren. Het gaat allemaal nergens over maar lekker klinkt het wel. Aanrader voor barbecuefeestjes in de ondergaande zon.

(Luister naar "Studio – Yearbook 1")

Zou dit dan de grote doorbraak van Laura Veirs worden? Als ze een zanger in een bandje was, was het allang gelukt. Ze is zeker niet minder dan, bijvoorbeeld, The Decemberists. Saltbreakers is wat rustiger en electronischer dan het voorgaande album, kent nagenoeg geen zwakke plekken en is even charmant als altijd.

(Luister naar "Laura Veirs – Saltbreakers")