muzieklog.rommelhok.com

Jazz-muzikanten die zich vergrijpen aan metal is niets nieuws (John Zorn deed het bijvoorbeeld ook). Op “Grindstone” wagen twee leden van het Noorse lounge-jazzgezelschap Jaga Jazzist eraan. Eerlijk gezegd doen ze dat niet eens onaardig. Door slim gebruik te maken van allerlei elektronica en door de ergste metal-cliché’s te omzeilen slagen ze erin met “Grindstone” een plaat af te leveren die in ieder geval de moeite van het aanhoren waard is.

Nu ja, één keertje dan.

(Luister naar "Shining – Grindstone")

Pop Levi is het ruige broertje van Scissor Sisters en Beck: melig, smakeloos en oh zo postmodern. Gelukkig gooit-ie een flinke hoeveelheid vieze gitaargeluiden over z’n uit de complete popgeschiedenis bijeengegraaide jatwerk zodat “The Return To From Black Magick Party” nog vrij behoorlijk te pruimen is. Dat Pop Levi z’n deuntjes vooral bijelkaargapt uit de erfenis van de jaren zeventig zal niet iedereen vrolijk stemmen, maar energiek en aanstekelijk is het resultaat in ieder geval wel en dat is zeker ook wat waard.

(Luister naar "Pop Levi – The Return To Form Black Magick Party")

Chris & Carla zou je kunnen kennen van de Walkabouts, maar dat geldt niet voor mij. Het Amerikaanse duo klinkt erg Brits, ambachtelijk als de Beautiful South. De vocalen worden gedeeld, waarbij vooral Chris opvalt als een betere versie van Jarvis Cocker. De muziek is lekker spacey, een fris plaatje tussen alle grote en kleine hypes.

(Luister naar "Chris & Carla – Fly High Brave Dreamers")

In de immer uitdijende serie klassieke muziek vermengd met electronica deze keer de New Yorker Nico Muhly. Netzoals zijn Duitse collega Daniel Smutny behoort Muhly tot het selecte gezelschap beoefenaars van dit genre dat daadwerkelijk kan componeren. In tegenstelling tot “Telehors” van Smutny slaagt Muhly’s “Speaks Volumes” er echter in het niveau van intelligent behang te overstijgen. Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van ’s mans Brits (denk Vaughan Williams en Benjamin Britten) aandoende kamermuziek maar wie daar niet vies van is, heeft aan deze plaat een hele goeie.

(Luister naar "Nico Muhly – Speaks Volumes")

Vakkundig gemaakt dansvloervoedsel. “Simple Things” is een geheide hit bij liefhebbers van synthetische jaren 80-disco. Wie daar minder van gediend is, zal zich afvragen waarom Star You Star Me z’n aanzienlijke talent niet heeft ingezet om iets origineels inelkaar te knutselen.

Luisteren naar de gelikte mix van psychedelica, easy listening en folk op “Blow It Up Burn It Down Kick It ’till It Bleeds” is alsof je in je eentje een complete chocoladetaart opeet: tegen de tijd dat je halverwege bent, slaat genot om in misselijkheid en schuldgevoel. Zoveel zoetigheid is onverdraaglijk. Als je jezelf echter één of twee keer per week een klein stukje afsnijdt, is de muziek van Imitation Electric Piano heel goed te verdragen.

(Luister naar "Imitation Electric Piano – Blow It Up Burn It Down Kick It ’til It Bleeds")

Ik hoopte dat Air zichzelf opnieuw kon uitvinden, naar aanleiding van het fantastische soundtrack-eposje Alone in Kyoto, dat op hun vorige album én de soundtrack van Lost in Translation stond. Ze proberen het op dit nieuwe werkje wel, maar ‘t wil simpelweg niet lukken. Opener Space Maker heeft nog wel een lekkere bas en ook de (geprogrammeerde) drums in single Once Upon A Time mogen er wezen. Daarna is het kruit echter verschoten en kabbelt de plaat te anoniem/leeg naar het einde.

(Luister naar "Air – Pocket Symphony")

Gelikte moderne dub. Dat hoeft niet altijd verkeerd te zijn maar op “Memories Of The Future” komen de geluiden wat al te nadrukkelijk uit de preset-banken van de software-synthesizer en ligt het tempo ook nog eens dermate laag dat je heel erg je best moet doen om niet in slaap te vallen. Alleen geschikt als behang.

(Luister naar "Kode9 & The Spaceape – Memories Of The Future")

Technisch gezien is deze portie ADHD-indierock fenomenaal. Denk aan kekke samenzang, razendsnelle gitaarpartijen en een hoop drumbreaks. Helaas is het overheersende gevoel over dit album echter irritatie. Het is me allemaal te melig (de albumtitel alleen al) en te brallerig. Een soort Engelse pubrock voor nerds.

(Luister naar "Hot Club De Paris – Drop It ‘Til It Pops")

(zie ook: Hot Club De Paris – Drop It ‘Til It Pops [ 2.5 / 5 ])

“Demos” bevat drie lang uitgesponnen koorstukken met wat ondefinieerbaar elektronisch gepruttel op de achtergrond. Als je van uitgesmeerd bombast houdt, valt hier behoorlijk wat te genieten. Heb je het liever wat luchtiger dan is deze plaat overigens ook behoorlijk de moeite waard. Markus Schmickler maakt namelijk opmerkelijke en kwalitatief hoogstaande muziek en dat alleen al is de moeite van het tjekken zeker waard.