Zeker niet geschikt als vrolijke kerstplaat, en da’s maar goed ook. Pascal Hallibert is Nederlands best bewaarde Franse geheim, wat hij al eerder bewees met de EP ‘Alma’ van het duo White Sands. Templo Diez is zijn volledige band die met het album ‘Winterset’ zwarte, filmische en on-Nederlandse klanken laat horen. Laat het maar donker worden, laat die sneeuw maar komen!
[rivka]Geen muzieklog kan zonder, natuurlijk: een jaaroverzicht.
Bij ons wordt-ie automatisch gegenereerd op basis van de sterren die
we aan platen hebben toegekend (u vindt ‘m in de rechterkolom).
Voor de volledigheid geef ik hier echter nogmaals de top tien van 2006:
“Echte meesterwerken zijn een zeldzaamheid maar dit album, waarop te horen is waartoe elektronische muziek in staat is als er een goede componist mee aan de slag gaat, is er één. Onmiddellijk aanschaffen dat ding.”
“dansbare beats, politieke teksten en verfrommelde gitaargeluiden …
[een] uitstekende verzameling heel erg goede nummers”
“Man Man maakt aanstekelijke hedendaagse zeemansliedjes uitgevoerd met de energie van een pas begonnen garagepunkband.”
“De fijne samenzangen, de vele kleine geluidjes, de ruimtelijkheid: The Grand Mystique is eindelijk weer iets fris en origineels op het Excelsior label”
“een ambitieus album, waar ze sentimentele strijkers afwisselen met kekke blazers, knotsgekke geluidjes en stuwende drums. … Aanrader! ”
“Als Devo een Japanse punkband was geweest, hadden ze geklonken als Polysics … een werkelijk geweldige plaat”
“Engelsen die leentjebuur spelen bij de krautrockers uit de jaren zeventig … over het algemeen klinken de nummers op “Transparent Things” fris genoeg om de plaat straks hoge ogen te laten gooien in het jaarlijstje voor 2006.”
“Huizenhoog drama en containerladingen vol met leed en dan ook nog de menselijke kracht zich daar overal doorheen te slaan … een ontzettend goede plaat”
“Divers, muzikaal inventief en af en toe zelfs een vleugje retro hiphop voor de smaak … Tot nader order is dit de dansplaat van het jaar 2006.”
“Ze doen het met gitaren, bassen en drums maar ook met violen, trompetten en er komt zelfs een basklarinet voorbij. Dat is even wennen maar het maakt hun indiepop wel een stuk beter verteerbaar dan die van hun collega’s die er traditionelere bezettingen op na houden.”
Het volledige overzicht (in min of meer alfabetische volgorde) van platen die dit jaar vier sterren of meer mochten ontvangen, staat hier.
[matthijs]
Tamelijk plezierige verstilde luistertechno uit de Duitse school. Een uitgemolken genre, inderdaad, maar My My weet er op “Songs For The Gentle” nog aardig wat leven uit te persen. Dat doet hij door kwistig met allerlei speelse bijgeluidjes te strooien die, hoewel ze nogal subtiel in de mix verwerkt zijn, ervoor zorgen dat je met plezier blijft luisteren naar dit fraaie werkje. “Songs For The Gentle” klinkt zelfs bijna speels en in een muziekstijl die nogal eens aan zijn eigen zwaarmoedigheid ten onder gaat, is dat bepaald een zegen.
(Luister naar "My My – Songs For The Gentle")
[matthijs]
Ach ja, tweede platen. Rice heeft de snelle trap naar voren gekozen. Meer lawaai, meer bombast, bij vlagen gelukkig ook nog romantisch zwelgend: ideaal voor de Kerst. Godzijdank is zangeres Lisa Hannigan gebleven. Mij laat de plaat in dubio achter. Probeert Rice ideeënarmoede te maskeren, of ben ik weer te kritisch?
(Luister naar "Damien Rice – 9")
[ludo]
Een muziekjaar is pas compleet als Thomas Brinkmann weer een nieuwe plaat heeft afgeleverd. Deze keer trakteert-ie ons op zes nummers die inelkaar gezet zijn door zesendertig willekeurig gekozen platen van anderen te vernielen en het resultaat op te nemen. Het resultaat klinkt lang niet onaardig (maar goed, ik heb Thomas Brinkmann nog nooit op een slechte plaat kunnen betrappen) en voor wie er geen bezwaar tegen heeft in 2006 een postscriptum tot zich te nemen van de clicks and cuts-rage die de muzikale omlijsting vormde van de afgelopen millenniumwisseling, valt er op “Klick Revolution” behoorlijk wat te genieten.
[matthijs]
Kabbelende instrumentale gitaarmuziek die helaas regelmatig aan de verkeerde kant uitkomt van de scheidslijn tussen verstilde schoonheid en new age muzak.
(Luister naar "Hisato Higuchi – Dialogue")
[matthijs]
Ik begin steeds meer in te zien dat ep’s niet altijd overbodige werkjes zijn, om de fans nog wat geld uit de zak te kloppen.
Dit werkje, bijvoorbeeld, van een band waar ik helemaal niks van weet, is een fijne introductie. Een half uur verkeren we ergens in het schemergebied van country (banjo en viool!) en indierock. Alsof Death Cab For Cutie of The Decemberists in cowboyhoeden verschijnen.
(Luister naar "Norfolk & Western – The Gilded Age")
[ludo]
Als Devo een Japanse punkband was geweest, hadden ze geklonken als Polysics: “Now Is The Time!” bevat vijftien uitmuntende staaltjes scheve gitaarherrie met rauwe synthesizers erdoorheen. Kenners juichten hier in het begin van dit jaar al over, wij zijn wat later maar de waardering is er niet minder om: dit is een werkelijk geweldige plaat.
(Luister naar "Polysics – Now Is The Time!")
[matthijs]
Smerig spiegeldelies gitaarlawaai. Soms iets te hallucinatoir naar mijn smaak maar vakkundig gedaan is het wel en de grote hoeveelheden vuiligheid maken “Invasive Exotics” beter genietbaar dan de meeste sufgeblowde hippie-flauwekul.
(Luister naar "Indian Jewelry – Invasive Exotics")
[matthijs]
The Hold Steady zorgt voor een brede grijns op mijn gezicht. De band neem de luisteraar mee naar Asbury Park en het is natuurlijk geen straf daar te zijn. Volledige copycats zijn het niet, daarvoor rocken ze af en toe te scherp, zoals de Long Winters eigenlijk, maar nu klikt het wel.
(Luister naar "The Hold Steady – Boys And Girls In America")
(zie ook: The Hold Steady – Boys And Girls In America [ 2 / 5 ])
[ludo]