Eh … op zich is een voorproefje van een nieuw album van M.I.A. best welkom – over haar debuut “Arular” was ik zeer te spreken – maar dit slaapverwekkende geneuzel belooft weinig goeds: Een monotoon deuntje, mevrouw die wat mompelt over “Where were you in 92″ en meer is er niet te beleven.
[matthijs]
Ach ja.. Alweer een symbiose tussen knisperende electronica en “traditionele” instrumenten. Lou Barlow is een verrassende gastvocalist, maar het meest geslaagd is de samenwerking met Chan Marshall.
Het blijft wat onnadrukkelijke muziek, afgezien van wat geforceerd prikkeldraad. Geschikt voor een late zondavond, maar voor meer luisterbeurten mist het de x-factor van een Fennesz.
(Luister naar "Ensemble – Ensemble")
[ludo]
Hier probeert iemand moeilijk en duister te doen en helaas komt het voor geen meter over. Oh, en zo’n synthetisch snaarinstrument is ont-zet-tend lelijk. Bah.
[matthijs]
Een paar jaar terug bracht het duo Koop ook al een jazz-plaatje van een half uur uit. De formule is onveranderd en werkt nog steeds. Smooth jazz, braaf gegoochel met electronische loops en een paar uitstekende vocalisten. Het is mij allemaal wat te rustig, wat gekte had geen kwaad gekund. Het geluid is misschien wel te perfect, meer ruis graag! Toch 3 sterren, voor de achteloze stijl. (En de vibrafoons)
(Luister naar "Koop – Koop Islands")
[ludo]
Geinige friemeltechno met allerlei leuke bijgeluidjes, lollig jankende acid-loopjes en dansvloervriendelijke basjes. Klinkt hier en daar als Plastikman met gevoel voor humor.
[matthijs]
Met zeven nummers en 16 minuten op de totale teller brengen deze twee Waalse jongens van 19 en 20 hun eerste EP uit. De vergelijking kan mischien het best getrokken worden met de akoestische variant van The Libertines. Hoogtepunten zijn Jacknife en This World, maar eigenlijk is dat weer niet eerlijk tegenover de andere nummers. Waarom de CD geen 5 sterren krijgt? Omdat ‘ie fookin’ te kort is! Op repeat dus dan maar weer.
[rivka]
Onopmerkelijk elektronisch behang. Technisch zit het allemaal heel keurig inelkaar maar zonder inhoud is het slechts met moeite te verteren.
(Luister naar "Console – Mono")
Kille, minimalistische dansvloerbeuk. Interessant genoeg om naar te luisteren (niet altijd een gegeven in dit genre) en boordevol verfrissende, nieuwe geluiden. Aanrader dus.
[matthijs]
Pietepeuterige kabbelmuziek uit die nogal doet denken aan de eindeloze brei folkbehang die Morr sinds jaar en dag over ons uitstort alleen dan wat elektronischer. De toppers in dit genre zijn een genot om naar te luisteren, maar Fourcolor behoort helaas tot de middenmoot en trakteert ons daarom op competente maar volstrekt spanningsloze muzak.
(Luister naar "Fourcolor – Letter of Sounds")
[matthijs]