muzieklog.rommelhok.com

Shara Worden (= My Brighest Diamond) zingt en speelt in de begeleidingsband van softie Sufjan Stevens … In haar uppie blijkt ze een stevige tante. Expressief. Met alleen maar hoofdletters eigenlijk. Alsof “bibberstemmetje” Antony van de piano is geslagen en zijn nummers nu worden gezongen door Tori Amos of Björk. Het klinkt allemaal heel verantwoord. Ik krijg zin om met een glas whiskey op tafel te slaan.
Stem en muziek gaan wel snel op de zenuwen werken.. Te snel.

[audio]

The Long Winters verrasten een paar jaar terug met When I Pretend To Fall, een frisse gitaarpop plaat. Denkt u eraan die mee te nemen als ie weer ergens in de ramsj ligt?
De opvolger valt wat tegen, met name omdat er wat harder gerockt wordt. Dat is best lekker, maar de muziek vervluchtigt nu sneller. De samenzang is gelukkig nog steeds heerlijk en dus kan de liefhebber van indierock, eerlijk als vers gesneden brood (copyright Hubert Lampo), zich hiermee prima voeden.

[audio]

Gruizige elektro die soms wat moeizaam op gang komt. Te ingewikkeld voor de dansvloer (alhoewel Petter wel z’n best doet iets van een floor filler inelkaar te draaien) en te saai om gewoon naar te luisteren.

Matthew Friedberger is de mannelijke helft van The Fiery Furnaces en de twee(!) platen waarmee-ie als solo-artiest debuteert, klinken dan ook vooral als The Fiery Furnaces zonder zusje Eleonor: scheve pianopartijen, vervreemdend elektronisch geborrel en verknipte operette-zang. Het is allemaal ontegenzeggelijk muzikaal maar drie platen van The Fiery Furnaces en twee van Matthew zelf in twee jaar tijd is absoluut teveel van het goede.

Potverdorie wat is dit hard. Zoveel manisch gekrijs, daar zal lang niet iedereen van gediend zijn. Onder al dat lawaai zitten echter juweeltjes verscholen van springerige trashpunk in die nerveuze circusstijl (in de achtergrond borrelt de Wurlitzer gezellig mee) die je de laatste tijd vaker hoort. Aanrader voor wie ervan houdt zo af en toe een muzikale knal op z’n smoel te verwerken.

De laatste tijd hoorde ik op Studio Brussel steeds een frisse Britpop single, waarvan ik maar niet kon onthouden wie dat was. Dat ligt vast aan de belachelijke naam van de zanger van de Manic Street Preachers. Al wilde zijn vader hem eigenlijk Clint Eastwood Bradfield noemen..
Die naam had prima gepast bij de titel van dit album, wat voor de rest gegarandeerd country vrij is. Bradfield begint wijselijk met zijn sterke single That’s No Way To Tell A Lie, in de lijn van New Order. Daarna grossiert hij in liedjes die de oren weer snel verlaten.
We veren nog wel op bij het melancholische Still A Long Way To Go, opgetuigd met eighties belletjes en postrockdrums. Tijdens de rustige momenten moest ik ineens aan de semi-unplugged cd denken, die Bettie Serveert onlangs uitbracht. Wie dat wat vond, vind ook hier wat.

[audio]

Elektrokitsch in het Frans, Engels en Duits. Een goed nummer is er niet te vinden op deze plaat: alles klinkt even moeizaam en bedacht. Het oordeel van recensenten die hierover staan te juichen, kun je in de toekomst met een gerust hart negeren.

Onvervalste country, compleet met neuzelige zeurstem, banjo’s en gefiedel. Waarschijnlijk daarom kan-ie me gestolen worden, al moet ik toegeven dat er wel een paar aardige nummers opstaan en zelfs één goeie, het volledig instrumentale “Heji”.

Ingeblikte disco-drums, plastic blazers en het soort vocale uithalen waar de Bee-Gees groot mee zijn geworden. Naar mijn smaak wordt de grap nu wel heel erg ver doorgevoerd maar vakkundig gedaan is het wel. Drie sterren voor de liefhebbers. Wie zoveel ironie niet kan verdragen,geeft ‘m een dikke, vette één.

DJ Shadow had beter een zijprojectje opgericht voor deze plaat. Nu zal hij recensie na recensie gejammer moeten aanhoren waarom hij toch al die rappers op zijn plaat heeft toegelaten. Terecht want Shadow is een briljant sample-goochelaar die de vocale laag niet nodig heeft. Of toch? Het beste nummer op The Outsider is This Time, een glorieuze en vrolijke funktrip met swingende drums, gitaarsolo’s, kauwgomballen-strijkers én zanger. Helaas blijft het daarbij wat betreft hoogtepunten, voor de rest wordt er vooral gestuiterd. Shadow lijkt begonnen aan zijn reis richting vergetelheid.

[audio]