muzieklog.rommelhok.com

Indiepop met postpunk-invloeden uit het Verenigd Koninkrijk oftewel een Franz Ferdinand-kloon. Er staan veertien nummers op deze cd waarvan de eerste zes meer dan behoorlijk zijn. Sterker nog, “Part Timer”, “The Decision” en “Weekends and Bleak Days” behoren tot het beste dat in dit genre ooit is uitgebracht en steken de hoogtepunten uit het oeuvre van Franz Ferdinand met gemak naar de kroon. Een Engelse recensent gaf deze plaat daarom een score van acht uit tien – tien uit tien voor de eerste helft en zes uit tien voor de tweede maakt gemiddeld acht. Ik ben geneigd zijn voorbeeld te volgen. Nu ja, bijna dan.

Bombastische Amerikaanse alternatieve gitaarherrie zoals die nogal in zwang was tijdens aan het begin van de jaren negentig (de scene die Rage Against The Machine heeft voortgebracht, zeg maar). Muzikaal zeer competent maar ook niet meer dan dat en een aanstekelijk nummer heb ik op deze plaat ook al niet kunnen ontdekken.

Schaamteloze retro. The Pipettes hullen zich in gestippelde jurkjes en apen de pasjes na van de girl groups uit de jaren zestig. In tegenstelling tot de girl groups uit de jaren zestig zijn ze echter zo Brits als het maar kan en daardoor heeft hun muziek wat meer om het lijf dan de gemiddelde pastiche. De complete plaat in één keer luisteren gaat je niet lukken, maar er staan zeker een paar aardige nummers op zoals de single “Pull Shapes”, “Dirty Mind”, en “Your Kisses Are Wasted On Me”.

Fijne ontspoorde elektro. Zo af en toe duikt er een van de pot gerukte zangpartij of zelfs een saxofoon op en de kwaliteit van de nummers is over het algemeen vrij behoorlijk. “How To Dance” is geen meesterwerk maar wel beter dan gemiddeld. Aanrader

Afgezien van een spectaculaire cover van “This Corrosion” (Sisters of Mercy) heeft Lambchop mij nooit iets weten te brengen dat me interesseerde. “Damaged” gaat daar vermoedelijk geen verandering in brengen. Lambchop doet in rustige country-achtige muziek met strijkers en met een diepe, donkere stem. Het zal vast heel goed gedaan zijn maar mij laat het Siberisch.

Neo-postpunk, uit Frankrijk deze keer. Openingsnummer “She’s On The Radio” is redelijk aanstekelijk, al kun je er op aanmerken dat Poni Hoax wel erg dicht bij z’n muzikale voorbeelden is gebleven, en de single “Budapest” is een plezierig staaltje elektropop in een ongemakkelijk laag tempo. De rest van de plaat is minder. Divers, dat wel, maar iets memorabels staat er niet echt op.

Softe folk-achtige indie pop. In z’n soort heel aardig en ook volstrekt onopmerkelijk. Dat is overigens ook wat ik ooit vond van Islands, dus we hebben hier niet noodzakelijkerwijs te maken met een zaligmakend eindoordeel.

Weer wat van die fijne relaxte postrock dinges. “One Second Bridge” is een tamelijk diverse plaat maar ook, zoals de meeste postrock, behoorlijk gezichtloos dus de kans dat-ie je bijblijft is nihil. ‘t Is echter wel bijzonder prettig luistervoer voor als je met iets bezig bent (”behang”, noemen ze dat).

Heftige sjit. Motor doet z’n naam eer aan door de synthesizers ongenuanceerd te laten scheuren en zagen en de beats zijn ook al een flink stuk lomper dan fatsoenlijk is. Origineel of fijnzinnig is het niet, wel heel erg feestelijk op een ouderwetse, acid house-achtige manier. Ofzo. Aanrader.

Postrock. Het bestaat nog. Zelf ben ik wel gecharmeerd van die combinatie van elektronica en gitaargefriemel, maar, zoals ze dan zeggen, “je moet er van houden”. Modern Institute doet het heel vakkundig en in een tamelijk rustgevend tempo en al is er op “Excellent Swimmer” vrij weinig aan te merken, een meesterwerk is het niet. Wel lekker.