muzieklog.rommelhok.com

Ja, het idee van een Christelijke singer-songwriter die voor elke staat van de Verenigde Staten een plaat gaat maken, krijgt ook bij mij niet bepaald de handjes op elkaar. Sufjan Stevens blijkt echter een muzikaal wonderkind te zijn dat vrolijk tekeergaat met trompetjes, hobo’s en fluitjes en dat ook nog eens teksten weet te schrijven die een genot zijn om naar te luisteren. Voorganger “Michigan” (toch maar even gecheckt) was matig, maar “Illinois” is een muzikale versie van het oeuvre van de grote Amerikaanse dichter Walt Whitman en één van de weinige platen van zeventig minuten die ik van begin tot eind kan afluisteren.

Vijf sterren, zonder enige twijfel.

Van de pot gerukte herrie met trompetjes en saxofoons en allerlei gitaarlawaai. Silver Daggers maakt een soort trashpunk-versie van New Yorkse No Wave en doet dat meer dan behoorlijk.

Openingsnummer “Drain Cosmetics” is geweldig. Ik kan het met gemak tien keer achter elkaar draaien. De rest van de plaat is minder – My Bloody Valentine-achtige shoegazer-rock met een behoorlijke dosis hippie-gefriemel. Goed aan te horen, maar ook niet meer dan dat. “Drain Cosmetics” is echter fantastisch – maar dat had ik al gezegd.

Inderdaad een tamelijk onsmakelijke bandnaam. Los van die bandnaam valt er op “Shallow” echter genoeg te genieten voor liefhebbers van loodzware, manische hardcore. Wel krijgt de band een behoorlijk aantal strafpunten aan z’n broek vanwege het opzichtig jatten van The Jesus Lizard.

Mevrouw M.I.A. was al een hype voordat haar debuut “Arular” ueberhaupt uit was en natuurlijk kon ze de torenhoge verwachtingen voor geen meter waarmaken toen haar CD eindelijk te verkrijgen was. Door de muzikale goegemeente is ze inmiddels dus behoorlijk uitgekotst en dat is jammer omdat er om “Arular” een bovengemiddeld aantal goede nummers staat. Niks van de pers aantrekken dus en “Arular” zonder pardon bombarderen tot de zomerplaat van 2005.

Behoorlijk verknipte Finse laptop-folk. “Palaa Aurinkoon” klinkt als een muzikale hervertelling van een stevige kater en dat is dus bepaald niet prettig. Wel origineel en interessant maar de kans dat je deze plaat regelmatig opzet, lijkt me bijzonder klein.

Heel apart. Zullen we maar zeggen. Maar echt om aan te horen is het niet en het is ook niet zo interessant als andere verknipte Finse computerfolk zoals, bijvoorbeeld, Islaja.

Moeizame gelikte elektro. Even doorzetten loont de moeite: de negen nummers op “Less Than Human” blijken uiteindelijk heel aardig te zijn, maar echt origineel is het allemaal niet.

Ook bij The Fall kan het niet altijd feest zijn. Matige rock en roll-loopjes worden veel te lang uitgesponnen en Mark E. Smith klinkt ronduit ongeïnspireerd, ongeveer als de ouwe tandeloze junk die hij inderdaad is. Volgende keer beter.

Om te beginnen beschikt de zangeres over wat zonder enige twijfel de geilste aller vrouwenstemmen is. Hees en een tikkeltje ordinair: ik word er helemaal wild van. Dat er vervolgens ook nog eens van die fijne Velvet Underground-achtige gitaarherrie onder zit, is nog een extra bonus en dat de nummers ten slotte ook nog eens bijzonder goed in elkaar zitten, maakt “Cuts Across The Land” één van mijn favoriete platen van 2005.